Adventskalender

I morgon skriv me 1. desember, og i kveld starta eg på det som skal bli tradisjon i mange år framover. Adventskalenderen til Vincent er noko eg har planlagt i mange månadar allereie, og 24 store og små pakkar er pakka inn med omsorg og kjærlighet - og ventar på å få henga på kalenderen.

 

Siden eg har planlagt heile kalenderen til minste detalj, har eg sjølvsagt fullstendig gløymt å kjøpe noko å henge pakkane på. Og sidan kreativiteten min er bortgløymt for øyeblikket, og sidan eg ikkje evnar å henge opp snorer på kryss og tvers i stova og henge pakkane med klyper på dei - blei det til at eg i trettande time sprang på Nille og Princess for å kjøpe meg ei nødløysing til ein rimelig pris. Men sidan me skriv 30. november og mange sannsynligvis har nøyaktig samme tankegong som meg, var alle stadar utsolgt. Derfor blir det nød-nødløysing fram til torsdag når me vender bilen mot juleshoppingsmekkaet Haugesund.

 

Til neste år har eg lova meg sjølv å ha ein heimesydd kalender på veggen. Om eg bestiller like over nyttår har eg 11 månadar på meg til å sy den ferdig, og det trur eg er akkurat passe lang tid.

 


Pakke numero uno. Kva skjuler seg i den?


Første søndag i advent

Tenn lys
Et lys skal brenne for denne lille jord,
den blanke himmelstjerne, der vi og alle bor.
Må alle dele håpet så gode ting kan skje.
Må jord og himmel møtes, et lys er tent for det.

 


 

Har eg nevnt at advent og jul er mi favorittid gjennom heile året? For øyeblikket sit eg i mi nesten ferdigpynta julestove, og nyt virkelig alle lysa. Når interiøret blir rødt, adventsstaken og julestjerna kjem opp i vindauga og alle telysa er tente, er det nesten som om noko magisk skjer - roen senker seg og eg kan sitta oppe til langt på natt.

 



Det var to store, overraska auge som plirte mot meg då eg starta lysshowet i vinduskarmane i dag tidlig. Adventspynten kom i all hovedsak opp etter han var sovna i går kveld, og han jublar over "nistane" (nissane) som foreløpig har dukka fram frå kassane, og hovudnissen som står i gongen blir stadig dratt etter nissehuo og får bli med både å leika i stovo og opp trappene til mormor og besten.

 

 

Det første adventslyset vart tent under lasagnemiddagen i dag sidan me har to adventsstakar - ein i stova og ein på kjøkkenbordet. Mor og far var nok ein smule meir høgtidelege og prega av øyeblikket enn minstemann - som ikkje skjønte så mykje av kvifor mamma berre tente eitt lys og i tillegg sa eit rart vers. Advents- og juletida blir iallfall ei heilt anna enn i fjor - med ein liten gut som forstår langt meir av kva som føregår rundt han. Lykke!


Julepyntinga er i gong!

Så var julepyntinga i gang, og eg har hengt opp berre littegrann foreløpig. Var ein kjapp tur på Fem Høns i dag tidlig, og eg måtte som vanlig ta meg kraftig i nakken for å ikkje gå fullstendig bananas. Det er tross alt måte på kor mykje julepynt ein får plass til på 60 kvadrat, tatt i betraktning at eg har tjue esker julepynt frå før.

 

 

Uansett. Misjonen min i dag var å finne saker og ting eg kan sette saman til ein adventsstake, og eg fant alt som var midt i blinken - og litt til. Så no er Christian sendt ut for å kjøpa kunstig granbar. Eg klør i fingrane etter å setja i gong, men må nok vera tolmodig til han kommer frå jobb i kveld.

 

 

Etter ei stund ringte telefonen. "Kor mykje kunstig granbar skal du ha?" spørte Christian då han stod på Plantasjen. Eg burde tenkt på å oppgi nøyaktige mål og mengder før eg sendte han avgårde, men kva måler ein egentlig granbar i? "Eh... Veit ikkje?" sa eg. Me kom iallfall fram til at eg sikkert trengte ein heil del, så det vart fire lange greiner. Det blir så bra, og eg gledar meg til i kveld!

 


Videoblogg: Vincent fortel om dyrene

For ein herlig ettermiddag! Med løfte om å sjå nissar i fleng kledde me på Vincent både ull og vindtette klede, la saueskinnet i vogna og køyrde til Vikjo. Julegateopning i Borggato, masse folk, tente lys og servering av graut og saft. Herlig, julestemningen har virkelig fått feste, og det rykkar stadig i fingrane etter å pynte heile leiligheten. Så langt er berre éin juleting fått audiens - nemlig den store julenissen som står i gangvinduet og kikkar ut. Me fann han fram tidligare, og Vincent bar han fornøyd inn i stova og la ei bok framfor han. Nissar kan vel lesa? Uansett! Etter ei stund tok me turen til Amfi, kor det var ein fjøsnisse som hadde med seg alle dyrene sine - til stor glede for Vincent og dei andre ungane. Han lar seg virkelig fascinera av dyr, så detta kommer me til å snakka om lenge.
Ps. Han seier forresten "nei, nei, mat" etter eg spørr om han såg høner. Han prøvde nemlig å gi dei eit halmstrå, men det var ingen som ville spisa det.

video:vincentfilm

Kulde

Det er nummeret før eg kryp under dundyna mi og ikkje kjem fram igjen før til våren. Det var reine marerittet å levere i barnehagen då gradestokken freste med sine sju kuldegrader i dag tidlig, og eg skulle verkeleg ønske at eg kunne blitt heime. No sit eg med fire lag gensrar på meg, deriblant ein tjukk bestefarsgenser av ull. Likevel har frostkrystallane fått feste under huda mi og nektar og tine. Åh. Snart skal eg tre på meg ytterligare fem lag med klesplagg før eg opner ytterdøra og køyrer ned på kontoret til oldebestane for å jobbe med pedagogikkopgåvene mine. Trur eg skal få sneke inn ein liten tur på Fem Høns i løpet av studiedagen, og i ettermiddag tenkte eg å prøve å filme ein liten snutt av Vincent å legge ut. Han er blitt så flink til å prate, og har verdas skjønnaste "ja"!

 

Ha ein fin (og varm) dag alle saman!






Mørketur i nydelig måneskinn

Då var Knerten endelig sovna, og eg har benka meg foran skjermen med ein iskaffi innan rekkevidde. Innimellom er han ein ordentlig trøbleknert på badet og med legging, men ein berre smelta når han sitter på kanten på stellebordet og sender slengkyss til speilbildet sitt. Eller når han ligger og kikker opp på meg og me prater om alt som har skjedd gjennom dagen. Sånne stunder er gull verdt, og eg gøymer dei innerst i hjarta. <3

 

Det har vore ein finfin ettermiddag. Christian jobber, så Vincent og eg hadde småtantene på spaghetti og kjøttdeigs-middag - det falt i smak hos alle ungane, og spaghettien gjekk ned på høgkant. Etterpå tok Vincent og eg på oss tjue lag med ullklede og gjekk på mørketur. Ingenting er så vakkert som krystallklar, mørk himmel med stjernedryss og ein kvit fullmåne. Me gjekk å sjekka om hestane var ute - noko dei ikkje er lenger, så Vincent konkluderte med at dei "brrr..." (fraus) og dermed var inne i huset sitt. Eventuelt at dei lalla sova og fekk "a-a" siden det var mørkt. Deretter såg me etter båtar på sjøen, men såg berre eitt einaste lysskip som for forbi. Mørketur skal me definitivt gå fleire gongar!

 





Draumehelg

Så har mandagen innhenta oss igjen, og ei ny veka ligg som eit stykke kvitt papir føre oss. Helga har vore ei av dei beste på lange stunder. Fredag ettermiddag pakka eg for fyrste gong ein liten badebag full av badebleier, handklede, reine klede, drikkeflaske, småkjeks, såpe og sjampo. Bebbe og småtantene ville nemlig ta med seg Vincent på bading i Kulturhuset, og eg er ganske sikker på at eg var meir spent enn dei alle tilsaman. Det var ein lykkelig liten kar som kom heim igjen til mammaen sin eit par timar seinare - det hadde gått strålande og han hadde smilt frå ende til annan, plaska og styrt på. Han hadde til og med funne ein badeball med "mus!" (Mikke Mus) på som han drog på støtt.

 

Lørdag morgon vendte mormor, småtantene, Vincent og eg nasa nordover, og køyrde like til Bergen - nærare bestemt til Toys r Us ved Lagunen. Heile lørdag hadde me iallfall ein liten gut som var i ekstase - tenk himmelriket det er å få springe fritt rundt i ein gigantisk leikebutikk?! Lykka var stor då me fann både Timmy Tid-bamsar, Handy Manny-figurar, Drømmehagen-leiker og ørten stykk Tussi, Ole Brumm og Mikke Mus-bamsar. Det er jammen godt jul og bursdag kjem like etter kvarandre slik at eg har ein god unnskyldning til å dra kortet og kjøpe litt i overkant mange ting til han. Det er rett og slett umulig å ikkje smelte når han kjem bærande med så mange leiker han klarer å få plass til i dei korte armane sine! Gleda var også stor då småtantene fann ein bil som dei køyrde han rundt i - dåke skulle sett litlesjefen! Ved stopp foran ein reol med leiker opna han døra, smatt ut og henta seg ei leika, skunda seg inn igjen i bilen og lukka døra før han ivrig vinka "nanna!" til mammaen som stod like ved. For ein godklump! Bergensturen vart sjølvsagt avrunda med eit besøk på McDonald's, hihi!

 

Søndagar går me, tradisjon tru i familien Huglen/Waage, på besøk heile dagen. Først til oldebestane, deretter til mormor og besten for å late som om jula er over oss ved å spise herlig pinnakjøt og drikke julebrus - før det heile vart avrunda med eit besøk til Dalebestane. Det var ein sliten og fornøyd liten gut som sovna før han la hovudet på puta i går, det er sikkert og visst!

 

Pommes frites dyppa i ketsjup var best!

 




Rundt neste sving

I går kveld var tre generasjonar Huglen-fruer på konsert, og fekk kroppane fylte til randen av herlige Bjørn Eidsvåg-tonar. Han har ei fantastisk stemma, og det er cirka fantastisk med så høg live-musikk at ein ikkje heilt kjenner om det er trommeslagene eller hjarta som dunkar i kroppen. Eidsvåg har eit herlig repertoar av songar, og knuste til med gamle klassikarar og eit spekter frå det nye albummet sitt. Når orgeltonane frå Eg Ser breidde seg over salen måtte eg tørka både ein, to og tre tårer frå augnekroken - det må vera ein av dei nydeligaste songane som finst. Åh! Blodårene er iallfall metta av tonar for øyeblikket, og Nede for telling svirrar i hovudet mitt konstant. Fantastisk konsert!

 




Flytande lykke


Har hamstra flytande lykke på tilbud hos Ica Maxi.

(Ønsker meg gavekort på iskaffi til jul.)

 


Ein liten samtale

Vincent er så kjekk for tida, ordforrådet hans er blitt stort nok til at me kan føra ein liten samtale. I dag kom han dessutan med sitt lengste ord hittil - bursdag. Hjarta mitt held sjølvsagt på å sprenga av stolthet kvar gong me fører ein liten samtale - som i kveld. Han stod og var totalt oppslukt av bøkene sine, spesielt ei bok der det er forenkla svart/kvitt illustrasjonar av ulike dyr. Deriblant ein tiger.

 

"Mamma? Mamma! Øøørh!" (lagar djupe brummelydar)

"Sjå der du! E' da ein tiger?"

"Nei. Pus."

"Nei, Vincent, da e' ein tiger."

"Nei, nei! Pus!"

"Javel. Er da ein pus, Vincent?"

"Jah!" (nikkar djupt)



Kvardagstankar.

Så sitter eg her på kontoret, med nasa godt begravd i ei teoribok. Det eg les om skal hjelpa meg til å forstå usynlige samanhengar i det som føregår like utanfor vindauga mitt. Og medan eg sit her og ser regntunge skyer som slepar seg over øyane uti fjorden og eg kjenner novembersolas fangarmar kitle på nasen, tenker eg at livet må vera meir enn dette. Meir enn dei meiningslause, tunge orda som smaug seg gjennom eit grekarhovud for nesten totusen år sidan, meir enn verkande byllar som heiter eksamen. Medan eg les får eg meir og meir vondt i hjarta av at eg ikkje bruker av den dyrebare tida mi til noko eg faktisk har lyst til. Og himmelen viser sitt breiaste spekter av dueblått, bølgene rullar taktfast mot land og treff våte steinar langt der nede i strandkanten. Eit mylder av haustfarga blader har akkurat sluppe taket og latt greinene stå igjen, nakne og frysande mot den kalde vinteren som nærmar seg frå nord.

 

Så lever eg.

 





Farsdag

 

Pappaen din holder hånden en liten stund,

men holder ditt hjerte gjennom hele livet.



Flittig-Silje

At dagane går unna som perler på snor er det liten tvil om. For kvar time som passerer blir eg smertelig klar over at eg nærmar meg eksamenar med stormskritt, og eg skal ærlig innrømma at heimestudier ikkje alltid er idyllisk som det høyres ut. Iallfall ikkje når internett berre er eit trykk unna, og evna til å ta seg sjølv i nakken av og til manglar. Derfor har eg dei siste dagane funne min perfekte studieplass - og eg ser hakket lysare på eksamenane som kjem. Kontoret hos mine besteforeldre er den perfekte studieplassen, og dei siste dagane føler eg at eg har lært meir enn i heile haust. Dessutan er det slett ikkje feil å ha ein gammal norsklærar som privatundervisar når eg skal lese meg opp på grammatikk!

 

 

 


Lykken er kaffi, Mor Monsen-kake og grammatikk?



Utstikten er det ingenting å seie på!


Ein liten bonde

I dag har Vincent og eg køyrd heile vegen heim frå Voss gjennom nydelige vestlandske vinterlandskap. Eg har nynna julesongar omtrent heile vegen, og stemte ei stund ordentlig i på I'm dreaming of a white Christmas då det snødde som verst. Ingenting får ein i julemodus som fallande snø og minusgrader! Tel dagane til eg kan gå amok og pynta leiligheten og bake ørten sortar julekaker, tenne lys heile tida og spise pepperkaker til frokost. Hurra!

 

Vel vel. Me har vore på Vossatur i helga, og har hatt nokre nydelige dagar på hytta. Sjølv om alt som heiter rutinar vart gløymt i går, har me kosa oss med kafebesøk, fjelluft og "slektstreff". Høgdepunktet for Vincent var nok då han fekk vera med Bebbe i floren i dag - me snakka om "moo"ane heile vegen heim, og kjem nok til å vera det mest populære emnet i lange stunder framover. Tenk at den litle tassen slett ikkje er redd dei store kyrna? Om eg høyrte rett hadde han til og med mata dei - uoppfordra. Kanskje han blir bonde på slektsgarden når han blir stor?

 


To skjønne håndmerker i rimfrosten.
Det var litt kaldt utan vottar, så merkene vart litt halve.

 


To gode kuldefjes

 


 


Før mammaen tenkte seg ordentlig om, sa ho at det blanke, kalde som løsna i eit stort flak
frå spaden var is. Då måtte det sjølvsagt smakast på!


Historia om livets fyrste ordentlige klypp

Raude roser på ein kald måndag slår aldri feil, spesielt ikkje når dei er frå oldebesten. For øyeblikket lyser dei opp hjørnebordet saman med familieportrettet og småpynten min, og står forhåpentligvis rake i ryggen i mange dagar enno.

 

 

Fin måndag i dag. Tenk at me skriv november? Kjøkkensjefen sjølv knuste til med fullkornspagetti og kjøttdeig i dag, og det vart ein stor hit - Vincent åt med begge nevar. Rart at spagetti alltid fell i smak hos smårollingar - og heldigvis laga eg ein rikelig stor porsjon så det rakk til spagettikvelds også. Det var ein god kulemage som la seg under dyna i kveld!

 

 

Elles har me tatt eit langt, varmt bad i badekaret hos mormor og besten idag, og mormor har dessutan vore privatfrisør. Snipp, snipp, snipp sa det i saksa, og den lange hårmanken til Vincent vart halvt redusert. Kanskje på tide etter at han sjølv stadig er oppe og stryk vekk hår som støtt luskar seg føre augo under leik. Dessutan såg han ganske skeivfrisert ut - luggen har me klyppt eit utal gonger sidan han vart fødd så lugghåret er tjukt som fløyel, medan babyhåret som har fått lokka seg nedover skuldrene heile det vesle livet var tynt og mjukt som det finaste linstoff. Snipp, snipp, snipp så var det altså gjort - og med eit kobbel av barnesongar på tv var det slett ingen sak. Me song med både "øhh, øhh!" (les: Kaptein Sabeltann - han er stor og skummel og grov i målet og lagar difor skumle brummelydar), "mamamamama papapapapa" (les: Mummitrollet) og "Makka!" (les: Teletubbiane - det er ikkje alltid like enkelt å sjå forskjell på dei og Makka Pakka).

 

Dessutan er det fullt lovlig med bestikkelsar når ein skal prøve å få ein vilter liten krabat til å sitte musestille i tripptrappstolen, så det gjekk med både kindersjokolade og gompedrops. Då eg spørte om han var tørst og ville ha noko å drikke kom det kontant "bus!" Det er viktig å veta når ein kan forlange nesten kva som helst sjølv om ein ikkje har passert to år, så brus blei det.

 

Etterpå prøvde mammaen sjølvsagt iherdig å knipsa eit blinkskot og ti av den nyklyppte vesle herremannen, men å stå rolig rett opp og ned når ein berre går i bleia og i tillegg herjer villmann med småtantene er ikkje så lett... Difor vert bilete sett på vent.

 





011110 - i tenkeboksen

I dag skriv me første november, og det er berre ein liten månad til leiligheita skal julepyntast frå topp til tå. Aller helst kunne eg tenke meg å pynte med ein gong og bu i eit juledekorert utstillingsvindu av dimensjonar i over to månadar, men eg trur Christian hadde sett foten ned i så tilfelle. Raude løparar, julstjerner, nissar og snømenn i alle krinkelkrokar og stemningsskapande julelys. Snart berre 1 1/2 månad til jul, og snart berre 2 månadar til 2-årsdag! Heldigvis er eg godt i gong med pakkeinnkjøpa - det gjeld å tenke langsiktig!

 

I går var det visning, og det gjekk over all forventning. Pappa og eg drog med oss ein litt meir likegyldig Christian i bilen og sette snuten mot Moster. "Så får me iallfall følelsen av korleis det blir om me flyttar dit," sa eg og passa klokka med argusauge frå me køyrde til me stoppa utanfor visningshuset. Det tok omtrent tjueto eller tjuetre minutt, absolutt akseptabelt. Huset var perfekt, uteområdet fortryllande og beliggenheten glimrande (det gjeld å pøse på med positive adjektiv!). Eg kan så absolutt sjå for meg Vincent springande over bakkane, huskande i reilestativet og springande i stova. Det var sauar nesten like utanfor døra, og det følgjer til og med med eit aldri så lite hønsehus slik at me kan slå oss opp på høner og plukka egg til frokost når det måtte vera. Likevel, etter mykje bearbeiding er Christian framleis lunken. Mormor er lunken. Oldebesten er lunken. I grunn er det berre pappa og eg som er halvvegs i fyr og flamme. Difor er me i tenkeboksen. Set opp lange lister med fordelar og ulemper, som seg hør og bør før ein tek skrittet og kjøper hus. På Moster.

 




Mitt navn er Silje, jeg er 23 år og bor på Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har på hjertet.

Spørsmål? Kontakt meg på silje.tillung@gmail.com