Nesting.

Folkens, eg er ikkje død. Ikkje ligg eg på fødestova med eit lite nurk i armane heller (enno...). Eg lever, og mangelen på blogging skuldast berre at eg for ein gongs skuld har vore opptatt. Opptatt med forsøk på julegåvehandling, opptatt med å førstegongshandle inn advents- og julepynt, opptatt med familiekvalitetstid, adventskalenderlaging og ikkje minst opptatt med babyforberedelsar.
I går brukte Christian, mamma og eg godt over tre timar inne på Babyhuset i Haugesund. Det er som å komme til Paradis, og eg kjenner eg har mest lyst til å ta Christian, Pusi og Baby under armen og flytte inn der. Tenk så fint det hadde vore! Sytten forskjellige typar stellebord - med og utan badekar,  vogner i alle fasongar og fargar - etter humøret såklart, eit kosedyr for kvar time i døgnet året rundt, og sjølvsagt verdas største babygarderobe. For ikkje å nemne dei femtini forskjellig oppredde sengene - med himmel, utan himmel, rosa, blå og kvite variantar... sjølvsagt kopierte eg med meg heim det som var i den eine senga, og eg klør i fingrane etter å re opp i vår babyseng. For å sei det slik: eg vert vill, mamma vert villare, og Christian dreg oss heldigvis nedover mot jorda sånn innimellom. Uansett, no kan nurket komma - me er fullt utrusta med vogn, badekar, babycall, bleiebøtte, bæresele, klede... Endelig.

julekos
Juleverkstad i dag, pingvinar og halvferdige krukketøser.
 

To komma to.

Det er berre til å innsjå at me har verdas mest sjenerte unge.
Og eg skjønnar jo at det er tilnærma umogleg å sjå når Baby ligg i seteleie med ryggen vendt mot verda. Me får oss nok ein bestemt liten krabat, iallfall. Alt stod iallfall bra til, og eg skal tilbake neste torsdag. Herlig. Forresten, er det ikkje rart at Baby veg heile 2,2 kg?

Elles er eg trøytte-Silje. Eg-held-på-og-sovne-Silje. Er-det-ikkje-grusomt-varmt-her?-Slije. Og ikkje minst eg-er-lei-Silje. Dessutan et eg. Ein gravid mage er nemlig ikkje til å spøke med. Det har seg slik at magen vert stappmett av eitt-to-tre tygg av maten eg held på å spise, for så å hyle iltert etter meir når tallerknar er sett i oppvaskmaskinen og restar har segla ned i boset. Eg har med andre ord stort sett to modusar: ekstremt svolten eller stappmett. Iallfall nesten. Eg (Christian mest, kanskje...) merkar at eg vert meir og meir misnøgd jo svoltnare eg er. Difor, for å ikkje vakne av ein skrikande mage i natt eller i morgon tidleg når Christian kjem heim, et eg skogsbæryoghurt. Good girl.

The Wings of a Butterfly

Her kjem eit fullstendig usakleg innlegg. Intet mål, inga meining, eg føler meg tom. Eg høyrer gamle HIM-songar og oppdagar til mi store forskrekking at eg kan alle tekstane utanat. Ingen musikk rockar like mykje som minnesongar. Du veit, songar som du ein gong høyrde i filler, som gir deg spesielle minneflashbacks, som fekk deg til å sjå verda med nye augo, som fekk blodet til å bruse inni deg.

Som vanlig er det Pusi og eg som styrer skuta i kveld og natt, for tredje natta på rad. Straks skal me leggja oss, eg skal relativt tidleg opp. Eg skal nemlig til ultralyd i morgon tidleg! O lykke, eg skulle eigentleg ikkje før må
ndag, men dei ringde og hadde ledig time allereie i morgon! Yes, please. Eg skal ikkje, ikkje, ikkje innstilla meg på å få veta kjønn. Eg skal ta det som ei positiv overrasking om han klarar å sjå om nurket er jente eller gut, eg lovar... Right. Anten eg vil eller ikkje kjem eg til å tenkje tusen tankar om det før eg sovnar, medan eg et frukost og når eg ordnar meg i morgon tidleg. Sidan kjem eg til å møte til timen med ein heil sommarfuglsverm i magen (inkludert Baby), og bli superskuffa om han seier det er umogleg å sjå. Kryss fingrar, folkens!

serie3
Eg er ikkje noko særleg på magebileta, men i kveld kliner eg til med eitt. Straks 34 veker på veg!

Kaktusutdeling.

I dag har eg ikkje mykje å skriva om, gitt. Difor oppsummerer eg kort alt som har irritert meg i dag. Verda hadde sporenstreks vorte ein mykje betre stad om alt gjekk etter mine premiss, det seier eg deg.

1. Orddelings - og skrivefeil.
Det heiter ikkje "skjøtt", det heiter "kjøtt". Dialekt meg om du absolutt , men gjer det i så fall gjennomført. Og kva er greia med åtte spørjeteikn etter eit enkelt spørsmål? Eller elleve ropeteikn etter ein enkel setning? Snakkar me konkurranse om å høyrast mest desperat ut? Gah, eg får fnatt. Dog, det verste av alt er at det florerer med orddelingsfeil i verda. Dei poppar opp lik ugras på kvart gatehjørne, og eg klarar ikkje setje ord på kor mykje eg hatar slikt. Skyt meg og heng meg opp i eit tre om du finn opplagte orddelingsfeil i min blogg.

2. Dagbladet. Kvifor, kvifor, kvifor finn dei på å avsløre essensielle saker omkring Top Model-finalen lenge før klokka er 20:30? Heilt utan spoilerforvarsel, på nettavisa: "Trekker seg fra Top Model-finalen! (...) I finalen i kveld trekker hun seg..." - med eit gigantisk bilete av Frøydis. Slikt vil eg ikkje veta før eg sit begravd i stresslessen og programmet har byrja! Dumme, dumme Dagbladet.

3. Speilrefleksen min. Kva kamera er det som berre tek gode bilete i naturleg lys, og ikkje i kunstig? Slett ikkje fordelaktig når antalet lyse timar skrumpar inn lik ei gammal rosin.

4. Ønskeliste. Eg grublar meg gul og blå, eg elskar presangar, men i år veit eg rett og slett ikkje kva eg ynskjer meg. For eit luksusproblem.

5. Hennes & Mauritz. Kvifor kjem det bestandig opp at vara er utsolgt? Eg vil rope dibbs på heile lageret, så kan eg heller vere raus og velje vekk etter kvart. Og kjære H&M, led meg ikkje inn i freisting ved å ha X antal nydelege babyklede i fargar?

"Hadde du hatt en ledig stilling som slave..."

"Vettu, du var nydelig da!! ;)  (...)  Hadde du hatt en ledig stilling som slave ville jeg søkt på jobben med engang!! :p  (...)  Men gjør du? Lyst å holde meg litt med selskap på msn?"

På min Nettbyprofil, framstår eg verkeleg som komplett idiot?
Det kjem klårt fram at eg er tjue år, at eg og min kjære har vore saman i godt over 3 1/2 år, at me bur saman og ventar barn rett over nyttår. Kva for ein dust vil - etter å ha lest profilen min - tru at eg har eit enormt behov for å gi vekk MSNen min til ein totalt fremmed mann, berre fordi eg fell under hans synspunkt på nydeleg? Puh, eg er glad eg ikkje er ung og av det lettlurte slaget - kven i all verda vil finne på å syns at slike brev er sjarmerande?

(Okei, så er det småteit å ha Nettby. Men som den store sniken eg er, bruker eg den kun til, nettopp, sniking.)

Nettlesartrøbbel.

Firefox har bestemt seg for å mislika bloggen min, gjer litt hokus pokus med den og vrenger den som ei våt fille. Med andre ord: for øyeblikket likar bloggen min best Internet Explorer - og eg anar ikkje kvifor eller korleis eg får det ordna. Any ideas? Og, har du andre nettlesarar, gi meg gjerne ein lyd om bloggen smiler til deg frå si beste eller verste side.
 
For øyeblikket sit Christian og eg barnevakt på Dale. Me har sett ei lang gullrekke på NRK og fryda oss over Maiden-knowledge i Kvitt eller Dobbelt. Eg har sett to tredjedeler av filmen Drillbit Taylor, men presterte og sovna før den var ferdig. Typisk.
I dag har uansett vore ein herlig sløv dag. Eg, Amalie, Martine og Pusi har leika i snøen. Det er Pusis fyrste snø, og han er overlukkeleg. Tjukken trykker seg så flat han kan ned i snøen før han ristar litt på rumpa og spring for å jaga noko berre han kan sjå. Så sprett han litt rundt som ein sprettball og leikar med snøklumpar, før han trykker seg ned igjen.

ams

Gårsdagen.

I går køyrde mamma og eg ein time gjennom winter wonderland på ustrøydde vegar, berre for å bli skuffa. Skuffa, skuffa, skuffa. Eg hadde så inderleg håpa på å endeleg få veta kjønn, og kanskje sett ein keisarsnittsdato, men den gong ei. Den islandske nissen konkluderte allereie før ultralyden at det var for seint til å sjå noko kjønn, og gjorde omtrent ingen innsats for å finne det ut. Han sjekka i full fart at alt stod bra til med Baby - og foreslo at eg skal gå til ultrlayd ein gong i veka på Stord, for så komme tilbake til Haugesund om tre veker for å fastsetje dato. Me snakkar enten romjulsbarn eller nyttårsbarn, folkens. Eg kryssar fingrane for at legen på neste ultralyd (1. des.) gjer ein betre innsats når det gjeld kjønn.

Uansett, H&M er aldri skuffande, sjølv om eg hadde gleda meg til å kjøpa ein million babyklede i fargar. Kjøpte berre eitt nydelig nøytralt sett - mest på trass. Kvifor er det forresten sånn at når ein går inn på H&M så kjem ein alltid ut med ein heil del dill som ein eigentleg ikkje treng, men som var supernødvendig når ein stod i butikken?

Update: Korleis vises bloggen min i FireFox? Er den heilt ut av proporsjonar?

haugesund
Eit lite utval.

All I Want For Christmas...

Utanfor ytterdøra vår dunkar og skrapar det for øyeblikket. Hadde eg ikkje visst betre hadde eg trudd på det verste skumle som tenkjast kan og ringt panisk opp til pappa. Men faktsik har det seg slik at alt skjedde i omvendt rekkefølgje: eg ringte panisk til pappa - noko som resulterte i dunking og skraping utanfor døra. Pusi drog nemlig med seg ei mus in utan at eg merka det. Koss går det an? Han var heilt i ekstase, slo rundt på musa og kasta ho opp i lufta. Eg hyler ikkje høgt over mus, altså, men eg vart lamslått av tanken på å ta i den døde musa, samt heile situasjonen død mus + pus + mitt golv. Dessutan trur eg eg er allergisk mot mus. Gnagarar, altså. Vel, heldigvis kom pappa som ein rakett ned trappene, heiv Pusi med mus i munn ut i nysnøen og skraut deretter av kor flink han var til å ta mus. Eg poengterte at han er minst like flink til å ta fuglar - noko som ikkje falt i like god jord. Kva er eklast, mus eller fuglar? Dunkinga utanfor døra er altså berre Pusi som hiv musa så høgt opp han klarar, for så å kasta seg etter ho.

Ikveld har vore ein skikkelig kosekveld. Me har laga kakao, åte Kvikk Lunsj, begynt på andre sesong av Prison Break og sett ut på snøstormen. Elsk! For øyeblikket er Christian på jobb, og eg drikk julebrus og siklar på nettbutikken til H&M. Det er ca ein million saker eg vil ha, og når eg har lagt alt i handlekorga ser eg at nesten alt er svart. Intet barn av regnbuen, med andre ord. Det er forresten fleire enn meg som siklar, for det kjem stadig opp at vara er utsolgt. Flaks for meg at eg skal på H&M etter ultralyden i morgon!

hogm

Hikke, upcoming ultralyd & regn.

Magen min hoppar rytmisk. Opp og ned, opp og ned. Baby hikkar nemlig, og det utspelar seg i små, jamne dunk. Det er verdas beste kjensle, dog litt plagsomt når eg skal sova og det kjennest som om nokon dunkar med ein liten peikefing. For øvrig ligg Baby som eit speilvendt 6-tal - med hovudet ned og rumpe pluss bein sparkande opp i ribbeina mine. Eg syns eg har sagt det sidan veke 20, men det byrjar å bli trangt, gitt! På fredag er det forresten duka for ultralyd og samtale på sjukehuset i Haugesund. Gledar meg noko vanvittig - og etterpå bærer det rett til H&M for babyshopping i blått eller rosa. Endelig.

 Straks skal eg køyra å henta Christian på jobb på Aker. Tenk å stå ute i regn, vind og nesten-kuldegrader i 8 timar? I don't envy him. Sidan vert det vasking og shining av leilighet før me får besøk i kveld.

caged
Nydlingen vår på trampolinen.
Han går for tida under namnet "Pølsa med fira bein og hale" - du snakkar om tjukkhet.


Home Sweet Home

For øyeblikket har eg slynga meg rundt oljeovnen vår, fast bestemt på å heller brenna hol i kosedressen min enn å frysa. Eg har laga meg ein gigantisk kopp med te og tatt fram Safarikjeks. Atmed meg har eg ein stappmett og storfornøyd Pusi, sjeleglad for at nokon endeleg er heima og kan holda han med selskap heile døgnet.
Helga har bestått av show-off av gravidemage til slekt, kryssord og ein heil haug med god mat. Eg har briljert i Trivial Pursuit, vore på ein mislykka handletur og funne ut at min vesle Mercedes slett ikkje dug som terrengbil. Eg har ledd av kule fjortisgutar i bestefars vinterjakke - me snakkar lengde til midt på leggene, og funne ut at det sug å køyre til Voss i øsande regn utan gatelys, og heim igjen med kombinasjonen våte og slapsete vegbanar pluss skinnande sol. Eg har til og med rukke å leika litt i snøen som falt i natt, samt prestert å tryne med speilrefleksen først ned i alt det kvite. Eg har skikkelig kost meg, og klarar ikkje å slutte å tenkje på kor rart det er at neste gong me er der oppe har me med oss ein liten baby.

No skal Christian, mamma og eg sjå den nyaste Varg Veum-filmen og skikkelig kose oss. I morgon tidleg er det duka for mitt fyrste besøk hos jordmor, noko som vert utruleg spennande. Ha ein fin kveld!

postkort
Postkortmotivet me vakna til i dag tidleg.

Hasta la Vista!

Då reiser eg til hytta på Voss! Ser fram til ei helg med avslapping, ein heil haug med god mat, familiekos, brettspel og kanskje ein liten handletur i regnet.

Snakkes på søndag!



Drømmedama.

Då eg var lita var eg med i TL-klubben. Og blant ein million fjortisbøker om trivielle spørsmål, kjærlighetssorg og perfekte tenåringsjenter, inneholdt pakken ein gong ei drømmetydingsbok. Lesehest, naiv og kunnskapshungrig som eg var, slukte eg boka som eit rått stykke kjøtt. Etter trøytte oppramsingar av diverse draumar og femtenhundre ulike symbolbetydningar, konkluderte boka med at alle burde ha ei lita skrivebok nære senga og setje av litt tid kvar morgon til å skrive ned nattas draumar. Sidan burde ein setje seg ned med drømmetydingsboka som bibel og begi seg ut på den kronglete vegen om ei djupare meining, eventuelt ein slags spådom i draumane.

I natt draumde eg at mamma fekk baby. Ikkje eg, men mamma. Ei lita babyjente, og eg vart storesøster i ein alder av 20 år. Så, om ikkje det var nok at det ikkje var mitt barn, ville mamma dagen etter fødselen reise på hyttetur med babyen, samme kor ufornuftig eg sa det var. Hadde eg framleis hatt boka skulle eg slått meg laus med ulike betydningar og tolkingar. Bør eg gå til innkjøp av rosa ting? Ta det som eit hint om å ikkje reise til Voss i morgon? You tell me.

rosablom
Her skulle eg poste eit draumeaktig bilete av meg sjølv, men sidan eg allereie har brukt opp det mest
draumeaktige eg har i denne posten, nøyer eg meg med eit blomsterbilete og fortel at eg nettopp
har innsett at eg ikkje har grøne fingrar. Ikkje eingong lysegrøne eller så mykje som eit hint av grønskjær.
Useful information.

Geniet.

silje Klokka er i skrivande stund straks kvart på halv to. Eg bør så absolutt gå å legga meg, for eg skal for ein gongs skuld vera morgonfugl og stå opp klokka 09 i morgon tidleg. Stakkar meg. Likevel, eg er rimelig sikker på at eg ikkje får sove om eg legg meg no. Hjernen min har i det siste genierklært seg sjølv etter leggetid. Alle verdsproblema eg løyser etter at eg har lagt meg, du skulle berre visst! Sidan tenkjer eg at eg bør skrive ned alle mine smarte tankar, men Christian tek med seg laptopen min på jobb kvar natt, og det er fullstendig uaktuelt å stå opp etter at ein har lagt seg. Då våknar eg jo berre enno meir.
Dessutan, etter at eg har funne svar på dei fleste verdsproblema slår stresset inn, og eg tenkjer på alle dei millionvis av sakene som må ordnast og kjøpast inn før Baby kjem. Det er faktisk mindre enn to mnd til! Etter å ha stressa litt rundt dette kjem eg på at me ikkje eingong har begynt å handle julepresangar, og at eg langt mindre har snøring om kva eg ynskjer meg til jul. Andre som har det slik?


Kunnskapstørst.

Kall meg rar og spark meg under bordet, men innimellom får eg så lyst til å ha lekser. Å sitje med nasa begravd djupt nedi ei tørr bok som femten skuletrøytte par augo har lest før meg. Eg treng noko å mate hjernecellene mine med så dei kan vokse og formeire seg. Misforstå meg rett - eg har ikkje eit desperat ønske om å gjera tretti oppgåver om Noreg i vekst, men kanskje eit par om norske forfattarar eller noko? Eg saknar norsken det siste året på vidaregåande, sjølv om det var slitsomt når eg stod med beina midt oppi det.
Det har seg heller ikkje slik at eg gjerne vil gjere leksene til ein million ungdommar som villig auksjonerer bort blodslitet sitt, eg kunne berre tenkt meg å lest, studert, inhalert noko interessant, noko som eg sjølv har valt. Eg gjorde eit fåtall av mine lekser i fjor, lite motivert som eg var, men dei var ikkje særleg interessante heller. Berre om eg-treng-poeng-tema (les: matte, fysikk og kjemi) som gjorde at eg no kan velje utdanning frå ei høgare hattehylle enn tidlegare.

I dag er ein liten dose sjalusi sendt til alle mine venner som går på universitet og høgskular, rett og slett.

tistel

I liked the movie, movie...

No har eg nett kome inn dørane, etter å ha vore plassert blant hundre skrattande, godteslukande skrikarungar med respektive lommebøker. Eg har vore på kino, på Madagaskar 2, med mine eigne to skrattande søtnosar. Å gå på kino er omtrent som å bli rana på open gate, forresten. Kinoen driv ikkje med diskriminering av noko slag og likestiller alt som kan krypa å gå. Voksen, barn, student, handikap. Kva sa du? 80 kroner uansett, ja.

No har eg litt tid å slå ihjel før Christian kjem heim frå jobb og me får besøk. Eg surfar difor sidene til Pointshop. Eg har aldri vore begeistra for Gratiskläder-bølgja som har slått innover oss lik ein tsunami, det verkar way to hard å samle poeng. Difor har eg fått augo opp for Pointshop (hurra, eg kan rime!). Trur eg, iallfall. Det er superlett å samle poeng, ved å svare på spørjeundersøkelsar, spele spel, ta testar og opne lenkar. Når du har samla opp litt poeng, kan du kjøpa deg alt frå godteri og mobil til Playstation 3 og samle-DVD'ar. Sa nokon julegåve?

Registrering skjer så här:
1. Registrer deg - og få 500 oppstartspoeng.
2. Gå på "Tjen poeng" og vel korleis du vil tena dine poeng. Easy!
3. Når du har nok poeng, går du til shopen og shoppar i veg - fraktfritt og heilt gratis.

Nesten for godt til å vera sant...?

 

sostre
Søstrene Sjarmerande for to år sidan.

Flowers in my window.

Eg elskar helger. Elskar dei, sjølv om dei har vinger og fyk av garde fortare enn svint. Dagen min har, kort oppsummert, bestått av familiekos. Eg har fått verdas nydelegaste blomebukett av verdas beste bestefar, eg har åte meg trillrund på rømmegraut og har tv-kveld godt planta i sofaen mellom heile familien. Eg har irritert meg grøn over Vil du bli millionær-deltakarar som ikkje kan svarar på verdas mest opplagte spørsmål, og som har brukt opp to hjelpemiddel før 10.000-kroners spørsmålet. Eg riv meg i håret, ropar rett svar høgt til pappa og forbannar TV2 for ikkje å ha plassert meg i stolen i staden. Og ærleg talt, Bonderomantikk-Silje som ein av to kjendishjelparar? Eg ville mykje heller ringt pappa.

Sånn elles vert eg stadig like overraska over kor stor magen min faktisk kan bli. Sidan veke 14 har eg kikka meg i speilet med eit forbausa uttrykk i ansiktet, forundra over kor stor eg ser ut. No derimot, uti veke 31, syns eg sjølv eg er gigantisk. Eit lite telt av eit menneske. Koss i all verda skal magen kunna bli rundare, babyen større? Eg syns det byrjar å bli trongt som det er, rumpe og hovud stikk ut alle vegar til alle døgnets tider og gjer magen midlertidig skeiv. Uansett, i dag er det berre 2 mnd igjen!

blom

Middagstips.

Til Ragnhild

Har du nokon gong vore med å åte kjøttdeig & spaghetti hos bestemor og bestefar? Eg hugsar ikkje om du har, men uansett, bestefar lagar min absolutte favorittkjøttdeigssaus. Derfor skulle eg i dag utretta eit aldri så lite mirakel ved å hoppa etter Wirkola, i eit desperat forsøk på å kunne leggje enno ei fantastisk og enkel oppskrift til på vår leiligheitsmeny. Det gjekk så där.

middag2

Nokon gong sett Rottatouille? Animasjonsfilmen om rotta som er kokkeleringsgud? Eg kjente meg litt sånn idag. Iallfall i begynnelsen, når alle matvarene stod hulter til bulter på disken og eg blanda villig vekk både mjølk, tomatpuré og jevning saman med kjøttdeigen i steikepanna. Deilige dufter steig frå steikepanna mi, og eg stakk barnslig ei teskjei oppi og smakte til. Forresten har eg alltid hatt litt angst når noko anna enn kjøttdeig skal oppi steikepanna, og eg må innrømma at eg er bra skeptisk til korleis smaken vert når ein slår mange forskjellige ingrediensar saman til eitt. Eg er slett ingen "godt aleine = godt ilag"-type. Dog, med litt knall og fall og Christian og Pusi (på Pusi, les: tiggar) som hjelpekokkar, vart min versjon av kjøttdeig & spaghetti slett ikkje verst. Ikkje like god som bestefar sin, og eg hadde kanskje ikkje gitt meg sjølv ei stjerna i Michelinguiden enno, men det er jammen ikkje lenge til.

middag

Klok av skade:
- Det er ikkje lurt å gå frå kjøttdeigssausen på steikeplate med full varme. Spesielt ikkje sidan den inneheld store mengder melk som lett svir seg i botn. Gjer det aldri, sjølv ikkje om det berre er for å vekke kjærasten og tar toppen to minutt.

- Hiv aldri for mykje buljong oppi til å byrje med. Stol ikkje blindt på oppskrifta, buljong må nemlig smakstilsetjast. Om ikkje smakar heile blandinga salt, salt, salt. Om uhellet er ute: depp ei lita stund og forsøk å spe på med uante mengder melk, fløyte og jevning for å blande ut smaken.

KJØTTDEIGSSAUS

1 kjøttdeig
Løk
- steikast ilag.

1/2 - 1 tomatpuré
Melk
- spe ilag til blanding på ca 1/2 liter

Jevning, av 2 ss kveitemjøl rista i vatn
Pepper
1-2 ts lys buljong
Fløyteskvett

La småkoke ca 15 min

Syt & klag, eventuelt sjukling.

Dei siste 24 timane har eg drukke nok væska til å fylla eit heilt svømmebasseng, hatt besøk av ørten små menn som har banka laus inni hovudet mitt, og hatt så vondt for å gå at eg har likna ei hjulbeint ku og ikkje meg sjølv. Eg har hatt feber som berre juling, sveitta i bøttevis og hakka tenner lik ein ørkenvandrar på Nordpolen. Alt dette har resultert i at eg har sove i ein evighet. No kjenner eg meg endeleg litt meir oppegåande, etter å ha boltra meg blant dyna og puta på sofaen i heile kveld. Det er sikkert ikkje særlig festlig å lesa enno eit innlegg kor eg syns umåtelig synd på meg sjølv og oppsummerer alt det grusomme dagen min har bestått av, men det får så vera. No skal eg legga meg, lesa Isprinsessen til eg sovnar og håpa på ein langt betre dag i morgon. Så, for å kompensera for all klaging og syting slenger eg på eit bilete av Pusi-vår, som forresten fanga ei mus i kveld. Å vera jeger går vel fint etter at han mista reflekshalsbandet sitt med bjølla på i skogen, så det ikkje lengre lagar fine ringlelyd når han kjem.

pusivr

Sjuk?

Nokon har trekt ein plastpose over hovudet mitt og stappa meg i ein fryseboks. Eventuelt i eit kokande heitt boblebad, det kjem litt an på. Sånn kjennes det iallfall ut for øyeblikket. Eg hakkar tenner, eg kastar jakka, eg har lyst å springe i senga og legge meg, eg har lyst til å sitja oppe å kose meg. Eg er ein einaste stor konstrast, men no har eg heve i meg ein Paracet i håp om å finne roen ein stad i midten, kor temperaturen er passeleg og tilstanden ok. Kanskje den fullstendig sløve helga har tatt knekken på meg? Uansett vurderer eg å gjera sløvehelga komplett ved å hive meg på sofaen, ete tørka mango, sjå In Her Shoes på tv og håpe det hjelp å synast umåteleg synd på seg sjølv. Filmen byrjar ca no, og og varar til klokka 12, noko som utgjer 2 t og 40 min. Eigentleg varar filmen i 2 t og 10 min. Gjett kva kanal som sender? TV3, såklart. 

 

pusi2
Pusi og eg er aleine heilt til i morgon tidleg, og fortener difor litt kos.

Lørda'n.

Når lørdagen kjem er det alltid ein evig kamp mellom pappa og meg. Lørdagen inneheld nemlig ein essensiell ting som verken eg eller han kan leve utan - nemlig Magasinet som følgjer med Dagbladet. Pappa vil helst sige ned i sofaen med brillene frampå nasa, kryssordløysaren innan rekkevide, ein blå penn i handa og kaste seg over Rolf Hansens gigantkryssord. Eg, derimot, vil helst synka djupast mogleg ned i godstolen, bre Magasinets glansa vinger om meg og forsvinne i ukjende verder og nye situasjonar eit par timar. Det er ingen lørdag utan Magasinet trygt innanfor husets fire veggar, nei.

No skal eg straks hive meg i bilen og hente Christian på jobb på videoen. Etterpå vert det Pizzabakeren-pizza og film med A&M. I kveld skal eg sitje med handa djupt begravd i godteposen - glede!


magasinet


My heart is made of stone.

For øyeblikket sit eg i stresslessen min og ser på at Christian spelar Wipeout HD på PS3. Det er nummeret før eg sovnar, for i kveld har me hatt ein skikkelig kosekveld. Me snakkar kosebukse, tjukkelubbar, julebrus, mandariner, julemenn, julemarsipan og rullekake, samt over tre timar godt planta i stresslessen for å sjå Troja. Trur forresten eg har blitt ein kald liten fisk etter at eg vart gravid, eg feller ikkje tårer over filmar lengre, same kor trist og rørande noko er. Eg, som alltid feller ei tåre eller ti i skjul, og som kan grine lenge etter ein film eller episode er ferdig. Tenk, eg felte ikkje ei einaste tåre gjennom tre lange timar med blodbad, død og triste avskjedar i Troja, og eg kan lova deg der er mange scener til å grina av.

Vel, no kallar senga og den deilige dundyna mi. I morgon skal eg berre nyte at det er helg, helg, helg. Eg elskar helg, sjølv om eg stort sett har fri heile veka. God natt!




Mitt navn er Silje, jeg er 23 år og bor på Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har på hjertet.

Spørsmål? Kontakt meg på silje.tillung@gmail.com