Ein ekstra time

Då eg la meg kvart på 12 i går kveld var det med visshet om at Vincent slett ikkje bryr seg om å stille søvnen etter klokka, og eg såg svart på at han skulle våkna klokka 07 - altså 06 ny tid. I dag tidlig vakna eg av to kulerunde auge som kikka på meg med eit lite smil bak smokken, og ei lita hand som klapsa meg på skuldra. Mobilklokka lyste 07:49 ny tid, og eg har ikkje vore så utkvilt på lenge. Deilig å ikkje ha noko som hastar, så i dag låg me lenge og kosa oss, sang litt og tulla.

 

No har me akkurat inntatt ein herlig søndagsfrokost med levande lys, egg, rundstykke og "boi" (oboy). Oboy er virkelig ein hit, så når koppen blir fylt opp drikker me oss nesten mette. Hihi. No skal me straks hive oss rundt og gå på formiddagsbesøk til oldebestane, og i ettermiddag skal eg lokke Christian med meg på visning. Blir bra!

 


God morgon frå oss!


Shopoholic

Fordelen med å vera heimastudent er at eg kan gå bananas i H&M sin nettbutikk i samme minutt som dei legg ut nye varer. Iallfall så snart nyhetsbrevet dumpar ned i inboksen. Ting blir så fort utsolgt, så det gjeld å vera snar i snuen. Derfor rekk eg også å ta ein telefon til mamma som er heime, og vips - så hadde tusenlappane fått bein å gå på. På veg i posten er no julekjolar til meg, mamma og småtantene, juleaccessories og ein del andre småting. Cravings, cravings, cravings!

 



Eit ørlite utvalg... Husk å bruke rabattkode herfrå!



Koseonsdag

Alle dei åtte stearinlysa er tent, Christian er på veg ut for å henta pizza, og snart rullar Castle og Radioresepsjonen over tv-skjermen. Kosekveld just the way I like it, blir herlig etter ein lang dag i Bergen. Faktisk var det nest siste pendleonsdag i dag, neste gong er siste seminar. Det blir litt trist. Har virkelig lært meg å lika dei lange, avslappande bussturane med musikk på øyro, dødtida som går med til vindusshopping på Bystasjonen, og ikkje minst er seminargruppa utrulig kjekk med studentar frå dei andre lektorutdanningane i tillegg til nordisk. Når siste seminar er ferdig tenker eg det blir full fokus på eksamensmappa, og ikkje minst skuleeksamenane i ex.phil og ex.fac... tenk, me er snart i november!

 

Ha ein fin kveld!

 


Vesle Herr Vil - Ikkje

Det er ikkje alltid den smalaste sak i verda å skysse ein gretten liten vil-ikkje-gutt i barnehagen.

 

"Ska me gå i barnehagen no, Vincent?"
"Ne-ei."
"Joo. Så kan du leika med dei andre ungane?"
"Nei!"
"Kanskje dåke skal synga Bæ Bæ Lille Lam?"
"Nei! Bæ Bæ, nei!"

 

På veg ned til bilen finst det dessutan hindringar eg aldri har tenkt over at er hindringar - ein våt murkant til å klatre på med rein bukse, frostige singelsteinar som gjer varme hender kalde og kan kastast i alle retningar, og mormor sine dryppande våte bedblomar som gjer oss våte før me eingong har sett oss i bilen. Nemnte eg dei overmodne bjørnebæra oppi bakken og tendensen til å legga seg langflat på bakken - samme kor - når ein ikkje får viljen sin?

 

Uansett. No er Knerten levert, til tross for kraftig hovudristing då me parkerte utanfor barnehagen. Dagen kan begynne, og akkurat no drikk eg svart kaffi og legg ny musikk på iPoden. Skal straks trene, før eg skal ta ein dans med støvsugaren og deretter dukke ned i Deweys pedagogiske credo og symje i tankane hans resten av dagen. Ha ein god dag!

 





Pust

Innimellom tar livet kvelartak, og då er det bra med ein pustepause. Ta eitt skritt tilbake, bygge bru over problema og sortere tankane i små rom. For når alt buttar imot og alle pillarane rasar samtidig, er det ikkje så lett å finne pusterom i ein kvardag som går i hundreogti. Mitt forsvar blir å ta ein bloggpause. Ein lang ein.

 

No har eg børsta støvet av tastaturet. Skriving er den beste terapi, det har det alltid vore. Så, no føler eg meg klar for å utlevere mammarolla, studentlivet og følelsane mine igjen, helst så ofte som mulig. Hang in there.

 


Tears in Heaven

Livet er fullt av tilfeldigheitar. Tenk hadde pappa sotte fem minutt lenger i sofaen. Tenk om eit ord som falt hadde fått han til å ikkje opne ytterdøra akkurat . Tenk om du hadde sove berre litt lenger i stolen din, tatt deg ein kvilepause på golvet eller tatt fem ekstra tygg med tørrfor? Tenk om Vincent og eg hadde komt heim måndag og ikkje tirsdag, og kva om naboen ikkje hadde sett seg i bilen akkurat ?

 

Det gjer så vondt at det svir i hjarta. Det verkar infernalsk og innimellom stikk det til og tårene renn ustanselig. Eg ser deg i stolen din, på golvet, kjenner tyngda di mot kroppen min og den mjuke pelsen under fingrane mine. Ser deg sitta på stolen ved ytterdøra om morgonen, kjenner du stryka langs leggane mine for å få mat. Høyrer mjauinga di og ser etter deg, før eg kommer på at du aldri meir skal strekka deg på golvet og sjå på meg med trøytte auge. Tanken på at du aldri skal rusla etter oss på tur er uutholdelig. Vincent som alltid overøsa deg med all den kjærlighet den litle kroppen klarte å gi.

 

Tanken på at du akkurat no ligg i frostig og iskald jord er vanskelig å halda ut. Tanken på lauvet som stille fell over grava di, snøen som snart skal sletta alle spor. Heldigvis fann pappa og eg ein nydelig gravplass til deg, sånn at du har kort veg heim igjen til oss. Familien din.

 

Pusi vår.

 





Ein fin hyttetur og ein koselig hund

Me er tilbake frå hyttetur, det har vore ei fantastisk helg. Mormorsen og eg hadde eit virkelig flott døgn for oss sjølv, rein balsam for kropp og sjel med total avslapping! Dessutan har me ikkje hatt tv på hytta, så opptakaren er stappfull av godbitar som må sjåast dei nærmaste dagane. Har eg nevnt at me følgjer med på alt for mykje..?

 

Uansett, Vossadagane har vore toppers - me har hatt leikelag med Mariell og Eirin, besøkt Vossabesto, latt oss begeistra til tusen av kuene som ruslar rundt hytta, høyrt hjortane brøla på nattestid og ikkje minst - hatt besøk av ein hund. Ein tillittsfull, nydelig hund som Vincent la sin elsk på med ein gong - sjølvsagt. Han hadde rømt heimefrå, og etter mykje leiking og kos ute - og etter han klarte å opna inngongsdøra sjølv - tok me han inn i hytta. Eg er eigentlig ikkje ein hundeperson, men smelt kor fin denne var. Det var nesten så eg begynte seriøst å vurdere om me skal gå til anskaffelse av ein, men det får nok bli litt seinare i livet. For no held det lenge med Pusi-vår som jo blir overlessa med kjærlighet og kos frå Vincent.

 

No er kaffikoppen min tom, og eg har nok utsett litt for lenge å begynna å lesa pensum, så no er det på høg tid å ta seg sjølv i nakken og gjer ein superinnsats. Ha ein fin dag!

 

 







Mitt navn er Silje, jeg er 23 år og bor på Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har på hjertet.

Spørsmål? Kontakt meg på silje.tillung@gmail.com