One of those days.

Eg er snn passe lei av repetera meg sjlv, men fy flate kor trytt eg er. Fler meg som ei punktert luftmadrass, og kjenner at eg fler for bita hovudet av nokon. Har vore ein slitsom dag, og morgondagen ser ikkje det spor bedre ut. Dessuten springer den drlige samvittigheten etter meg og slr meg i hovudet, og forteller at det eg egentlig burde gjort var lsa meg inne p eit rom og kasta nkkelen. Berre kikka fram ved ammetider og ellers ved behov. Pensumet til tre universitetsfag p tre veker? ... Uansett, no er alle mine tre barn (les: ein baby og to tvillingsstre) plassert trygt under dynene sine, og me skal vera trebarnsforeldre heilt til i morgon kveld. Det betyr tidlig opp, s det blir nok rekordtidlig i seng p meg i dag igjen. Vel, eg skal iallfall trysta meg sjlv med brus, snop og TV-kveld, samtidig som eg begraver meg lengst mulig ned i stresslessen. Sorgene tar me i morgon.

Troll i ord.

S sitter eg her, p rets lengste dag, og alt eg vil er pakka dundyno godt rundt meg og sova. Har vore ein travel dag p litlefamilien, og eg vil nesten sei at me har gjort meir idag enn me pleier p ei heil veka. Kraftig overdrivelse, men me har iallfall hatt besk av Ragnhild, vore i middagsbesk hos svigers, vore p ettermiddagsbesk hos oldebestane og hatt kveldsbesk av Siv Beate og Vidar og spelt Uncharted 2. Berre snn viss du lurte. Eg er derfor trytt som ei strmpe, og gr og legg meg rekordtidlig. I mro venter ei ny veka, og eg har lovt meg sjlv vera superstudent og lesa psykologi med stor iver og pgangsmot. Dagane mot eksamen minskar nemlig, og imro er det berre tre veker til numero uno. Eg trur eg kvir meg i hjel og hper nesten p svineinfluensa-angrep snn at eg slepper. Berre nesten.

Vincent har forresten ftt sin frste Donaldkul idag, og sjlv om eg aller helst vil ta p han hjelm, knebeskyttarar og pakka han inn i skumgummi, er den harde realiteten at ein m gjennom eit par knall og fall.
"Me m setta kantbeskyttarar p detta bordet snart," sa eg og sghalvbekymra bort p Christian. "Mm, men da har heldigvis ikkje skjedd noko enno," svarte han og kikka fornyd p Vincent som klatra med stor iver p bordbeinet. Eit halvt sekund etter sa det DUNK og Vincent endte alts opp med sin frste Donaldkul. Det skal seiast at det ikkje var kanten p bordet, men sjlve bordbeinet som tok av for fallet. Vondt var det uansett, bde for liten Knert og for eit mammahjerta.

God natt!

Om vera mamma.

Eg har ftt livet mitt tilbake, 5000 ord fordelt p to oppgaver er levert, og litt mindre enn fira veker med eksamenspugging til tre fag gjenstr. nsker meg forresten klisterhjerne! Ein ting som slo meg nr eg satt begravd blant rten bker og nska fagforfatterane dit peppern gror, var kor god tid eg hadde fr, uten vera klar over da sjlv. Eg kunne st opp klokko ti, gjera lekser nr da passa meg, setta meg ned med pcen nyaktig nr eg ville, og ellers stilla dgnet etter mine premissar. Mine, og ingen andres. No, derimot, er dgnet innstilt etter Vincent, og snn m det vera. Faste rutinar til faste tider gir trygge rammer. Ingen rom for rangling til halv tre, impulsive utflukter eller andre utskeielsar. Det gr etter Vincent sine rytmar absolutt heile dagen, og som forelder gr ein konstant rundt med ein liten klump i magen for alt som kan g galt, og for ein liten kropp som nettopp har begynt reisa seg for utforska verden over golvet er der mange farar. Til og med nr han har lagt seg klarer eg nesten ikkje tenka p noko anna enn han, d finner eg fram bilder, snakker om han, planlegger neste dag... Nr alt kommer til alt betyr ikkje eksamen i eit fag eg aldri kjem til bygga vidare p noko som helst, for alt som virkelig betyr noko er at Vincent har da bra og er trygg. Og uansett kor klisj da hyres ut, og samma kor skremmande alt kan virka, er da verdens mest fantastiske flelse. ha barn er altoppslukande.

haust
Eit flelsesladd innlegg, men virkelig, da gr nesten ikkje an beskriva flelsen.

C-o-n-c-e-n-t-r-a-t-e

Kunne nokon sendt over ein liten dose konsentrasjon og studielyst? Sit begravd i sosiologiens verden, og prver notera ned til ei oppgva om forskjellen p sosiologisk og kvardagslig forstelse av normalitet. Kjenner bokstavane berre krllar seg og tunge, akademiske formuleringar lettar ikkje akkurat p humret. Kan ikkje nokon berre visa meg koss ein tileignar seg fotografisk hukommelse? I wish.

Uansett. Ha ein god sndag vidare, snart kjem Christian og Vincent heim og blir ein god unnskyldning for legga sosiologibkene vekk. Siden str hjortemiddag for tur, og kanskje eit lite sndagsbesk i ettermiddag?
M berre unnskylda mangelen p bilde, d vr stasjonre PC har tatt kveld, dvs at eg m sitta p den brbare. Usj.

Gunhild - challenge accepted, og god tur til Paris! :)

Heimreis.

Straks heima, eg og Vincent sitter i baksetet og pludrer, drikker vatn og leiker. Kyrer Stords desidert skitnaste bil etter ha kyrt i kuskit og gjrma siden fredag, nice, og har forresten med meg ca fem kilo ekstra rundt magen, Cola til alle mltid gr ikkje s godt i lengden. Dog, hytteliv er hytteliv!

268256-1-1254922052913.jpg

Last night!

Siste kveld fr heimreise, nummeret fr eg stuper til sengs. Har vore ein utrulig koselig dag, med ein lang sladre/studietur p kaf med Nina, lunsjemiddag p Stationen (bilde), rlite grann shopping og besk hos oldebesto, toppa med ein herlig tv-kveld! Luv! Natta!

268256-1-1254867495580.jpg

P hyttetur i fjellheimen.

Hei! Drlig med blogging for tio, og for yeblikket nyter eg hyttelivet i fjellheimen med fyr i peisen, sn i lufto og kuldegrader. Skulebkene er da einaste som bryter idyllen, har nemlig innlevering imro. Vincent er forresten heilt propell og reise seg innte da mesta han finne, sten! <3 Anyways, ha ein god mandag vidare, og nyt ferien dke som har!

268256-1-1254750762580.jpg




Mitt navn er Silje, jeg er 23 r og bor p Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har p hjertet.

Sprsml? Kontakt meg p silje.tillung@gmail.com