Dåp.

Eg ønsker meg ein god dose kreativitet. Sånn at eg blir flinkast i scrapping. Om ein er ein racer i scrapping, fell det seg nok lett å laga dei nydelegaste dåpsinvitasjonane og dei mest kreative bordkorta. Eg er ikkje middelmådig eingong. Eg er ho som finn gode idear på nett, kopierer dei med ein personleg tvist, men får ikkje biletet i hovudet ned på papiret for fem flate øre. Vel, eg skal ikkje skyta meg sjølv i foten før eg har gjort ein iherdig innsats, eg har tatt fyrste skritt på vegen og kjøpt ingrediensar til invitasjonar i dag. Dei hadde ikkje alt eg ville ha, typisk. Så skal Siv Beate læra meg embossing. Embossing, embossing, embossing. Eg hugsar ikkje ordet til i morgon eingong. Invitasjonane må iallfall ut, enten dei er nydelege eller horrible, og det er jammen best eg får farten opp. Dåpen skal nemlig haldast 29. mars, og det er utruleg mykje som skal fiksast, og enno meir som må tenkast gjennom. Mamma overraskar meg stadig med spørsmål eg ikkje eingong har tenkt må tenkast på. "Skal du ha lyseblå eller mørkeblå sløyfer på dåpskjolen?" "Vil du ha kvite sløyfer på armane?" "Kor mange blomsteroppsatsar skal du ha?" "Skal me ha bunad?" "Kaker, då?"
I morgon skal eg iallfall byrje på invitasjonane, så eg kan stryke ein ting av lista. Herlig.

daap


Smuud.

Okei, her sitter eg, med hår like vått som om all snøen skulle ha smelta i hovudet mitt i ein eingong, og skriver eit innlegg sånn i siste liten før Christian og eg skal sjå film. Ein film på halvannan time kan ikkje overraskande strekke seg langt over tida, noko me erfarte då Knerten var nesten nyfødt og me skulle sjå Narnia på 2 1/2 time. Det tok 4 timar, det. Uansett, eg høyrer dei lilla påskeegga ropar frå skapet, så det er best eg skundtar meg. Kor deilig skal det vel forresten bli å få ha Christian heime om natta heilt til mandag, etter tre netter aleine? Ikkje at det er noko problem å vera aleine med Knerten at night, han sover frå 12 - 02 og til halv 08 - 09, avbrutt av ein-to matpausar midt i. Verdas beste Knert <3
I dag har me vore til kiropraktor igjen. Overraskande nok har det hjulpe litt sidan sist, han har lettare for å få ut og opp luft, men griner stadig ei stund om kveldane. Skal tilbake om ei veke, så me får sjå tildess. Har óg vore på ultralyd med hoftene hans i dag - standard for alle seteleiebarn - og alt var heldigvis tipptopp. Travel dag på litenKnert, med andre ord.

Vel, over til hovudgrunnen til blogginnlegg: eit enkelt spørsmål.
Finst det nokon der ute som sit inne med gode smoothiesoppskrifter?
I såfall set eg stor pris på det, og vil ganske sikkert teste ut.

SlitenKnert.

Eg hadde store planar om å fortelle om den gongen Knerten og eg var innestengt på det vinduslause badet i andre etasje, og kunne ikkje låse oss ut fordi der var tre meksikanarar som hadde okkupert huset og leita desperat etter oss. Meksikanarane var der fordi Pusi hadde høyrd dei som turgåarar i vegen, og sprang ned og opna døra for dei. Knerten og eg visste meksikanarane var ute etter oss fordi det hadde nådd avisene at dei okkuperte huset og at me var fanga. Så klart aviser når isolerte bad. Faktisk hadde eg tenkt å skrive i forteljarform og dele redselen, og alt hang fullstendig på greip heilt til eg fortalte det høgt til Christian. Kvifor må ein seie mareritt høgt før ein forstår at det er like samanhengande og sannsynlig som kamelar på Nordpolen?

Sånn elles kan eg fortelje at Knerten ligg sovande, heilt utslitt, i tralla si. Både 6-vekerskontroll og besøk hos kiropraktoren på eit par timar tar på ein liten skrott. Han har lagt på seg heile 2,5 kg - frå 3032 til 5520, og vokse 4 cm i Knertstørrelse og måler no 55 cm. Hos kiropraktoren var da ikkje særlig moro, allerede trøytt etter legesjekken. Han begynner nemlig å få kolikk og skriker ofte ein heile drøss på ettermiddagane og kveldane, og da skjærer i eit mammahjerta å ikkje få roa han. Kiropraktoren fant iallfall ein veldig stiv nakke og noko i bekkenet, og meinte at luftproblemene absolutt kunne skuldast at han låg i seteleie i mange veker. Blir iallfall veldig spennande å sjå om det hjelp i dag - skal tilbake på torsdag. Då skal me óg til forsinka ultralyd av hoftene, på grunn av hoftene.

vincent5


Smile at Everyone.

Sidan sist har eg feira min aller fyrste morsdag med kvite tulipanar i vase og marsipankake på bordet. Eg har hatt to aleinenetter med min sønn, og det finst ikkje noko koseligare enn å sove tett inntil kvarandre. Dog, det er ikkje så lett å sove skikkelig når ein har ein liten, sovande kropp som lagar koselydar inntil seg. Ikkje fordi eg er redd eg skal rulle over han, det gjer eg ikkje, men fordi eg er redd for å komme borti han. Eller noko, vanskelig å forklare. Vincent har smilt for fyrste gong sidan sit, og eg held på å sprekke av stolthet når han ligg på stellebordet, kikker på mamman sin med store, runde augo for så å lyse opp i eit stort smil. Eg har felt eit par tårer av rein stolthet og glede, ja. Han har rett og slett utvikla seg utruleg mykje i løpet av ei lita helg, han har blitt ein heil liten person med personlighet, som med store augo følger interessert med, som gjenkjenner stemmene til mamma og pappa, og som smått begynner å få ein slags døgnrytme.
På fredag, nøyaktig 6 veker gammal, skal me på hans fyrste lange reise. Til bitande kuldegrader, glitrande snø og forventningsfull slekt - til Voss.

vincent3

 


Namnesurr. Og anna surr.

I dag kunne eg skreve om kor mykje dei ørten bloggane til dei ferske tenåringsbloggarane som kjem opp når eg ransaker blogg.no for ordet "Stord" irriterar meg. Eller eg kunne skreve eit lengre innlegg om den uinteressante snøen som fall i forgårs. Og i går. Og i dag. Kanskje eg burde dikta lange, grensesprengande historiar om meg sjølv for å klistre nye lesarar til bloggen? Eller latt lesarane mine renna som sand mellom fingrane ved å byrje å skrive i samme stil som ein niåring i dagboka si? Eg kunne posta eit bilete av Jessica Simpson, malt meg blond innvendig og dratt i gong ein hjernedød diskusjon om korvidt ho fell innunder tjukk eller tynn. Eventuelt framstått som intellektuell og samfunnsengasjert ved å skrive i det vide og breie om hijab i politiet.

Dog, nett no vil eg framstå som engasjert ung mamma, og fortelle om mitt problem angåande namnevalg. Eg snakkar ikkje om fornamn, men om etternamn. Vincent Olander med Waage til slutt er bank i bordet og bankers, men mellom Olander og Waage må det finnast eit snev av mamma. Problemet er berre at eg har to snev å velga mellom: Huglen og Tillung. Fortel du meg at eg skal velja Tillung, ser eg forundra på deg og seier at eg kjenner mest tilhørighet til Huglen-namnet. Snur du og meiner Huglen i stadenfor, stusser eg litt over å kutta ut synleg slektskap til Voss. Kanskje eg rett og slett må grave etter sjeldne gamle etternamn i slekta mi, ta det mest spesielle og seie meg fornøyd? For det går an, nemlig. Men eg skal ikkje gjer det, altså.

Uansett, kva er ditt syn på saka - Huglen eller Tillung?

Wanted: personal shopper.

Etter ni månadar med tjukk mage og lengselsfulle blikk i kleskatalogar og nettbutikkar har eg i dag endeleg bestilt litt klær. Dog, er det ikkje typisk. Til jul ville eg rope dibbs på heile dame-og-baby-varesortimentet til H&M men var stoppa av ein gigantisk kulemage, og kva skjer no? Eg må bla fjorten gongar gjennom dei ulike vårkatalogane for å i det heile tatt finne noko som eg på trass kan bestille. Og kva endar eg opp med? Basisplagg i streite fargar. Gi meg ein personleg shoppar som kan sprenge alle mine uskrevne klesgrenser. Eventuelt ein bli-ny-dag med Jan Thomas.

hogm

Utfordring.

Eg har blitt utfordra av Silje.

1. Gå inn på Mine Bilder
2. Velg den 6. mappa
3. Finn det 6. bildet
4. Sett inn bildet på bloggen og skriv litt om det.
5. Send utfordringa vidare.

Eg utfordrar Gunhild, Katrine og Linda.

chrisatan meg
Bilde av min kjære i 7. klasse, herlig. Chrisatan?

Supermamma.

Dei siste dagane har eg vore supermamma. Supermamma med ansvar for leilighet, eit stykk sjalu-pus og viktigast av alt; gullet vårt - heilt i frå halv 8 om kvelden til halv 8 om morgonen. Pluss dagen derpå, når pappa Christian må sove. Er det ein ting eg har funne ut, så er det at aleinemødre skal ha all respekt. Og sidan eg har ein liten klump som enno ikkje har laga seg døgnrytme, har eg forbanna Christians 12-timars nattskiftordning i seine nattetimar i det klokka nærmar seg 04:30 og eg har ein lys våken, superfornøyd liten tass som ikkje har planar om å sove på lenge enno, og eg har forbanna ordninga i det klokka bikkar 03 og eg har ein hylande liten krabat med mageknip. Det er ikkje alltid lett å vere heilt aleine.

Uansett, no er det ikkje meir nattjobbing før laurdag kveld, og i dag har eg lagt store planar om å kose meg gløgg i hjel. Eg skal nettshoppe på H&M, på ærendstur på Vikjo, eg skal rote fram gamle dongeribukser som har holdt hus inst inne i klesskapet mitt sidan i sommar, og i kveld skal eg jammen meg sjå den nye gullrekka på TV2 (me snakkar Frustrerte Fruer og Private Practice) samtidig som eg held verdas mest fornøyde vesle Knerten i armane. Can't wait!

mammakos



 




Mitt navn er Silje, jeg er 23 år og bor på Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har på hjertet.

Spørsmål? Kontakt meg på silje.tillung@gmail.com