Kattemenneske.

Christian jobbar nattevakt på eit bygningsområde heila veko. Frå 20 - 07. Keisamt for meg, så difor har eg ikveld (og kvar kveld, igrunn) holdt han med selskap i eit par av hans 11 timar. Idag lånte eg med meg ein film, "Before the Devil Knows You're Dead", me pakka teppet godt rundt oss, kobla opp den bærbare PCen og sette oss godt til rette i pinnestolane våre. Filmen var dårleg, og eg såg årvåkent på omtrent halve. Resten av tida søkte augo mine lengre inn i lokalet - det er nemlig fire villkattar der kor Christian sit nattevakt. Tre små og ein stor. Alle fullstendig nydelige. Eg prøver stadig vekk å pusa på dei, men dei er livredde og spring når eg nærmar meg; villkattar. Eg er så redd for at nokre av arbeidskarane er stygge med dei! At nokon sparkar dei, kastar reiskap på dei. Eg får vondt langt inn i hjarterota kvar gong eg les om kattar som har blitt hevne på grillen, på kattar som blir forsøkt slått i hjel, forlatt... kattar er nemlig - i mine auge - dei finaste, klokaste, mest trofaste og mest majestetiske dyra som finst.
Den eine puseungen hadde ikveld fått ferten av eit par posar som hang i rett høgde. Tydeligvis bosposar, for når eg kom bort låg det sneipar og diverse strødd rundt på betonggolvet. Og alle fira hadde åte med liv og lyst på boset som kom ut av posen etterkvart som dei klorte hol. Deretter byrja eg å tenkje på at dei små kattungane sikkert aldri har fått oppleva å vera skikkelig mette - og vips så har eg kobla ut flimen fullstendig. Eg grin innvendig når eg tenkjer på det.

I morgon trur eg at eg skal kjøpe med meg litt mat og ta med opp til dei. Så får dei oppleva å vera skikkelig mette. Eit par boksar med tunfisk, f.eks. Er det lurt?

Eg vil så gjerne ta vare på alle kattar det er synd på.


MINE TO GULL

dsc0102
Tobben, 15 år.

dsc0134
Pusi, ca eit halvt år.


Kommentarer:

Skriv en ny kommentar:

Navn
Husk meg ?

E-post:

URL:

Kommentar:

Trackback
Trackback-URL for dette innlegget:
http://blogsoft.no/trackback/ping/6142659


Mitt navn er Silje, jeg er 23 år og bor på Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har på hjertet.

Spørsmål? Kontakt meg på silje.tillung@gmail.com