Frykt.

Eg skal no fortelja om min strste frykt her i verda. Min strste frykt om sumaren, vel merka, for fenomenet finst ikkje resten av ret. Det er ein fullstendig ufarleg sak som klarar skremme livet ut av meg. Eg er nemlig usannsynleg redd for ein s idiotisk ting som stankelbein. Eventuelt myrhank, langbein og feifot om du fretrekk det. Kvifor? Fordi stankelbeinen er s utruleg random, og eg har enno ikkje funne ut kva som er fremlet med dei. Et dei skadedyr? Nei. Jagar dei vekk andre insekt med sine store musklar? Nei. Det einaste som eg kan tenkja meg at dei dug til, er vera mat for andre. Til dmes for fuglar. Men rleg tala, kven vil vel eta deira seks lange, ekle bein og deira tjukke, avlange kropp? Det kan ikkje finnast nring i slikt, kan det vel?

Stort sett bestr livet deira av fly p mf rundt og laga ekkel summelyd. Problemet er ogs at om dei fyrst har kome seg inn i eit rom, leitar dei ikkje desperat rundt etter utgangen og stangar mot vindaugo, lik veps og floger. Nei, dei flyr gjerne nede langs golvet, litt oppover veggen, fr dei dalar sakte ned igjen. Dei er heilt p viddene likegyldige over kor utgangen er. Slikt resulterer oftast i deira dd, heldigvis, sidan dei til slutt anten vert tappa for krefter eller sultar i hjel. Stankelbein lev ikkje srleg lenge. Trur eg.

Sidan dei ofte kjem inn p rommet vrt etter at det er mrkt, er det flaks at eg har min kjre, uredde Christian, som tek dei i handa og kastar dei i rekordfart ut glaset. Og sjlvsagt er det flaks at me har vr nysgjerrige Pusi, som meir enn gjerne jagar dei rundt og tek eit par tygg om ahn fr fatt i nokre.

Men kva gjer eg i einsame stunder? Eg gjer in av to ting.
1. Rmmer rommet med beina p nakken.
2. Hiv ei bok, eit handkle e.l. p dei og let dei liggja pinast sakte til dei dyr. Der ligg dei til dess mamma eller nokon andre kjem og plukkar dei vekk. (Ein gong heiv eg ei bok p ein stankelbein som var p soveromsgolvet mitt. Eg rrte ikkje den boka p nokre mnadar.)

I stad var eg p badet, d det kom ein stankelbein seilande inn vindauga. Han snuste litt ned langs golvet, fauk oppover veggen fr han rygga sakte nedover til golvet igjen. Eg heiv eit handkle p han, i mangel p noko anna. Han kom seg diverre opp att med nokre kraftige summelydar, og eg tok meg sjlv i hyla. Hgt. No har eg rmt rommet.

stankelbein




Kommentarer:

Skriv en ny kommentar:

Navn
Husk meg ?

E-post:

URL:

Kommentar:

Trackback
Trackback-URL for dette innlegget:
http://blogsoft.no/trackback/ping/6054922


Mitt navn er Silje, jeg er 23 r og bor p Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har p hjertet.

Sprsml? Kontakt meg p silje.tillung@gmail.com