Frykt.

Eg skal no fortelja om min største frykt her i verda. Min største frykt om sumaren, vel å merka, for fenomenet finst ikkje resten av året. Det er ein fullstendig ufarleg sak som klarar å skremme livet ut av meg. Eg er nemlig usannsynleg redd for ein så idiotisk ting som stankelbein. Eventuelt myrhank, langbein og feifot om du føretrekk det. Kvifor? Fordi stankelbeinen er så utruleg random, og eg har enno ikkje funne ut kva som er føremålet med dei. Et dei skadedyr? Nei. Jagar dei vekk andre insekt med sine store musklar? Nei. Det einaste som eg kan tenkja meg at dei dug til, er å vera mat for andre. Til dømes for fuglar. Men ærleg tala, kven vil vel eta deira seks lange, ekle bein og deira tjukke, avlange kropp? Det kan ikkje finnast næring i slikt, kan det vel?

Stort sett består livet deira av å fly på måfå rundt og laga ekkel summelyd. Problemet er også at om dei fyrst har kome seg inn i eit rom, leitar dei ikkje desperat rundt etter utgangen og stangar mot vindaugo, lik veps og floger. Nei, dei flyr gjerne nede langs golvet, litt oppover veggen, før dei dalar sakte ned igjen. Dei er heilt på viddene likegyldige over kor utgangen er. Slikt resulterer oftast i deira død, heldigvis, sidan dei til slutt anten vert tappa for krefter eller sultar i hjel. Stankelbein lev ikkje særleg lenge. Trur eg.

Sidan dei ofte kjem inn på rommet vårt etter at det er mørkt, er det flaks at eg har min kjære, uredde Christian, som tek dei i handa og kastar dei i rekordfart ut glaset. Og sjølvsagt er det flaks at me har vår nysgjerrige Pusi, som meir enn gjerne jagar dei rundt og tek eit par tygg om ahn får fatt i nokre.

Men kva gjer eg i einsame stunder? Eg gjer èin av to ting.
1. Rømmer rommet med beina på nakken.
2. Hiv ei bok, eit handkle e.l. på dei og let dei liggja å pinast sakte til dei døyr. Der ligg dei til dess mamma eller nokon andre kjem og plukkar dei vekk. (Ein gong heiv eg ei bok på ein stankelbein som var på soveromsgolvet mitt. Eg rørte ikkje den boka på nokre månadar.)

I stad var eg på badet, då det kom ein stankelbein seilande inn vindauga. Han snuste litt ned langs golvet, fauk oppover veggen før han rygga sakte nedover til golvet igjen. Eg heiv eit handkle på han, i mangel på noko anna. Han kom seg diverre opp att med nokre kraftige summelydar, og eg tok meg sjølv i å hyla. Høgt. No har eg rømt rommet.

stankelbein




Kommentarer:

Skriv en ny kommentar:

Navn
Husk meg ?

E-post:

URL:

Kommentar:

Trackback
Trackback-URL for dette innlegget:
http://blogsoft.no/trackback/ping/6054922


Mitt navn er Silje, jeg er 23 år og bor på Stord sammen med familien min.

Dette er mitt pusterom hvor jeg deler det jeg har på hjertet.

Spørsmål? Kontakt meg på silje.tillung@gmail.com